Albert Park Circuit

Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Grand Prix Australii pierwotnie odbywało się na torze w Adelajdzie, Keke Rosberg w 1985 r. był pierwszym jego zwycięzcą. Organizowany w Adelajdzie wyścig był zwykle finiszem sezonu i jako punkt kulminacyjny, często był świadkiem dramatycznych zmagań o tytuł mistrza świata. Któż nie pamięta wystrzelonej opony Nigela Mansella w roku 1986, czy kontrowersyjnej kolizji Schumachera i Hilla w 1994? Tor ten był też ostatnim, na jakim zwycięstwo odniósł Ayrton Senna, stało się to w roku 1993. Ostatnie Grand Prix w Adelajdzie odbyło się w roku 1995, zawody pamiętne ze względu na wypadek w sesji treningowej, w którym poważnie ranny został Mika Hakkinen. W roku 1996 australijski wyścig przeniesiono na wschód, do Melbourne, na fantastyczny, nowy tor w dzielnicy Albert Park. Grand Prix na tym torze zwykło inaugurować sezon F1, a wyścigi są tu z reguły bardzo ciekawe. Jacques Villineuve zaimponował w debiucie w 1996 r., zdobywając w swoim Williamsie pole position i kończąc wyścig na drugim miejscu przegrywając tylko z kolegą z zespołu Damonem Hillem. Jedynym kierowcą, który jeździł we wszystkich zawodach o GP Australii organizowanych w Melbourne jest Rubens Barrichello. Tor w Melbourne jest dosyć wymagający i podstępny, gdyż z jednej strony jest całkiem szybki, z drugiej, zawiera wiele trudnych zakrętów. Kierowcy ścigają się dookoła malowniczego jeziora Albert Park. Około 2/3 okrążenia kierowcy pokonują z pedałem gazu wciśniętym w podłogę. Szybkie proste i gwałtowne, 90-cio stopniowe zakręty wymagają bardzo dobrego chłodzenia hamulców oraz przyczepności.

Okrążenie rozpoczynamy pędząc lewą stroną prostej start/meta, przygotowując się do prawego zakrętu nr 1, pokonywanego na drugim biegu. Dobre wejście w ten zakręt umożliwi nam dobre przyspieszenie w następującym od razu lewym zakręcie nr 2, otwierającego się na kolejny odcinek prostej, zakończonej ostrym prawym zakrętem, przed którym najczęściej podejmowana jest próba wyprzedzania. Po pokonaniu zakrętu nr 3 (bieg 1 lub 2) ustawiamy się po prawej stronie toru i pokonujemy lewy zakręt, starając się od razu rozpędzić bolid, następnie przejeżdżamy szybki prawy zakręt, który przy dobrym wejściu możemy spokojnie przejechać na pełnym gazie. Krótka prosta i kolejny wolny zakręt w prawo, przechodzący w łagodny lewy a następnie prawy łuk. Chwila oddechu na prostej i hamujemy do prawego zakrętu, pokonując go na pierwszym lub drugim biegu. Wychodzimy z niego przejeżdżając przez lewy zakręt, rozpędzając się do najdłuższego odcinka pokonywanego z gazem do dechy, łagodnego zakrętu w lewo. Na końcu tego łuku czeka nas szybka sekwencja T11/T12 lewy/prawy, na której można zyskać lub stracić bardzo dużo czasu. Ważne jest tutaj utrzymanie optymalnej linii jazdy. Po zakręcie nr 12 znów kawałek prostej i następny prawy zakręt, pokonywany na biegu 2 lub 3, a po nim kolejny, nieco szybszy niż poprzedni. Zbliżamy się już do końca okrążenia: pokonujemy lewy ostry zakręt, mijamy wjazd do boksów i wchodząc w długi prawy zakręt nabieramy prędkości wychodząc na prostą startu/mety.